Í meira en 40 ár hef ég ferðast reglulega á milli Hafnarfjarðar og Árneshrepps á Ströndum. Þar er móðir mín fædd og uppalin og afi minn og amma bjuggu þar fyrstu ár ævi minnar. Frá árinu 1980 hefur fjölskyldan átt sumarhús í Trékyllisvík. Ég man eftir mörgum ferðum í hinum ýmsu farartækjum og gleymi ekki hvernig baðvatnið varð brúnt af vegryki þegar við bræðurnir vorum settir í bað eftir bílferðir sem oft tóku allan daginn. Ég var ekki gamall þegar ég fór að hafa áhuga á veitingahúsunum á leiðinni þó að framan af hafi áherslan verið á nesti sem var undirbúið fyrir brottför og tekið með í ferðalagið.
Miðnætursól í Trékyllisvík í lok júní 2008
Fyrstu veitingahúsaferðir ævi minnar voru stoppin í Brú í Hrútafirði. Það var þvílíkt ævintýri að stoppa þar og panta sér mat að þegar maður kom loksins norður og hitti frændur og frænkur sem höfðu líka verið á sömu leið þá var þetta oftar en ekki fyrsta umræðuefnið. Hvernig var ferðin? Hvað fékkstu þér í Brú? Og svo fylgdu langar umræður og vangaveltur um hamborgara, samlokur, gosdrykki og franskar. Umræðurnar voru litaðar af mikilli tilhlökkun hjá okkur börnunum yfir því að eiga aðra máltíð í Brú í vændum á bakaleiðinni. Verstu ferðir mínar á þessum árum norður í Árneshrepp voru með frændfólki sem ekki stoppaði og borðaði í Brú. En það kom örsjaldan fyrir að maður þurfti að fá far með einhverjum öðrum en mömmu og pabba. Með þannig fólki vildi ég ekki ferðast og forðaðist að fá far með þeim sem ekki voru gulltryggðir Brúarstopparar.
Síðan ég var ungviði í aftursæti eru liðin mörg ár og mikið vatn hefur runnið til sjávar í Hrútafirði. Ég er löngu farinn að ráða mínum ferðum sjálfur en einhvernvegin hef ég haldið í þann sið að stoppa í Brú þó að allt hafi verið þar á niðurleið í áratugi. Hvert einasta stopp hefur í raun botnað næsta stopp á undan en allt er þarna í fullkominni niðurniðslu, ungviðið sem sett er þarna inn til þess að þjónusta og elda mat kann ekkert, ekki einu sinni mannasiði og maturinn sem borinn er á borð er lágkúran sjálf, lágkúran við þjóðveginn.
Það eru auðvitað fleiri möguleikar til þess að stoppa á leiðinni en bestu fréttirnar eru þær að vegirnir eru orðnir svo góðir að ég get farið norður í Trékyllisvík á 5 klukkutímum. Mér dugar í raun að stoppa í Borgarnesi (Nýja Olís eða bakaríið við brúarsporðinn) og aka svo í einum spretti í Trékyllisvík. Toppurinn er svo að aka 10km í viðbót áfram veginn og hvíla sig á Kaffi Norðurfirði sem er besta veitingahúsið við íslenska þjóðvegakerfið. Þar fær maður frábærar veitingar, góða þjónustu, hagstætt verð og útsýni yfir Norðurfjörð í kaupbæti.