Þessa dagana þegar þjóðinni skortir gjaldeyri til þess að leysa út vörur í útlöndum hefur umræðan um raunverulegar gjaldeyristekjur af innlendu atvinnuvegunum fengið aukið vægi. Andri Snær Magnason bendir t.d. á það í góðri grein í Fréttablaðinu í dag að nettó gjaldeyristekjur þjóðarinnar af álverinu við Reyðarfjörð og Kárahnjúkavirkjun samanlagt eru fimm milljarðar á ári eða u.þ.b. 7% af heildarútfluningstekjum álversins. Það eina sem verður í raun eftir í landinu eru laun starfsmanna, innlend aðföng, skattar og gjöld.
Í þessu samhengi er gaman að glugga í tölur Hagstofunnar og Seðlabanka Íslands um ferðaþjónustuna. Fyrir nokkrum vikum voru kynntir í fyrsta skipti staðlaðir þjóðhagsreikningar þar sem tekið er tillit til þáttöku ferðaþjónustunnar þar sem hún kemur við á hinum ýmsu sviðum efnahagslífsins. Heildartekjur af íslenskri ferðaþjónustu árið 2006 eru 135 milljarðar á ári eða 11,5% af landsframleiðslu. Heildaraðföng ferðaþjónustunnar (innlend og erlend) árið 2006 eru alls 77 milljarðar eða 57% af heildarkaupum á ferðaþjónustu. Rúmlega helmingur eða 70 milljarðar eru gjaldeyristekjur af erlendum ferðamönnum. Hluti af þessum tekjum eða 37% eru fargjaldatekjur en 63% eða 44 milljarðar eru kaup á innlendri ferðaþjónustu. Því miður vantar nákvæmar tölur en gera má ráð fyrir að stór hluti þessara 44 milljarða skili sér inn í þjóðarbúið og þá megi nota til þess að greiða fyrir olíu, hveiti, pappír og aðrar nauðsynjavörur í erlendri mynt. Rökin fyrir þessari fullyrðingu eru þau að hlutfall aðfanga í fargjaldatekjum er mjög hátt (olía, leiga og kaupleiga á faratækjum, varahlutir, rekstrarvörur) en mun lægri í hótel og veitingarekstri þar sem laun og innlend aðföng eru stórir kostnaðarliðir.