Hér á árum áður voru ferðir til útlanda undantekning hjá almenningi. Farmenn á skipum og síðar flugáhafnir böðuðu sig í ljóma hins framandi og óþekkta, öfundaðir af þeim sem heima sátu. Einhverra hluta vegna var byrjað á því að leyfa þeim sem ferðuðust til útlanda að flytja inn vörur í takmörkuðu magni án þess að þurfa að borga af þeim skatta og gjöld eins og þeir sem heima sátu þurftu að borga. Mér sjálfum þótti þetta sjálfsagt og hélt reyndar sem barn og unglingur að sprúttsala væri sjálfsagður hluti af starfi flugliða og sjóliða sem ég þekkti til.
Hvert ert þú að fara ?
Þessi háttur er nú í dag farinn að koma mér spánskt fyrir sjónir. Við hér á þessu landi erum sammála um að innheimta virðisaukaskatt af þeim vörum og þjónustu sem seld er í landinu. Er þá ekki furðulegt að gera undantekningu frá þessu sem byggir á einhverju sem viðkomandi ætlar að gera eftir að kaupin hafa átt sér stað? Maður sem kaupir og ætlar að fara frá A til B borgar skattinn en maður sem kaupir og ætlar í framhaldinu að fara frá A til C þarf ekki að borga skattinn. Er einhver ástæða til þess að leggja áætlaðar ferðir manna til grundvallar því hvort að þeir greiða virðisaukaskatt af vörum og þjónustu eða ekki? Mér finnst það vera fáránlegur grundvöllur fyrir skattlagningu og er þeirrar skoðunar að þeir sem selja skattskyldar vörur og þjónustu í þessu landi eigi að leggja þá á og skila þeim til ríkisins án undantekninga.
Fáránleikinn í þessu kerfi sem við erum með í dag sést best þegar Gleraugnasali í Smáralind selur mér þar sjónmælingu, umgjörð og gler en réttir mér gleraugun yfir borðið í Leifstöð þegar ég er á leið frá A til C og sleppir mér þar með við 24,5% virðisaukaskatt. Borgar sitjandi kráka, fljúgandi fær frítt.
Sú rök að almenningur sem kaupi vörur í fríhöfnum standi í útflutningi eru heldur léleg. Almenningur, innlendur og erlendur stendur ekki í útflutningi, það er enginn á hinum endanum sem kaupir. Hér er um neyslu innanlands að ræða og mun eðlilegra að ríkið fái tekjur beint af henni.